Na een aantal jaren als alleenstaande vrouw door het leven te zijn gegaan, woon ik sinds twee maanden samen met een geweldige man. Deze lieve man heeft twee kinderen, een zoon van zeventien en een dochter van bijna zestien. Twee bijzondere, jonge mensen die gedeeltelijk bij ons wonen. Zelf heb ik geen kinderen en nooit een  echte kinderwens gehad, dus je kunt je misschien wel voorstellen dat mijn leven een totaal andere wending heeft gekregen. Ineens moet ik rekening houden met anderen; gaat het niet meer alleen om mij. Toen zijn dochter voor het eerst bij ons sliep en ik ineens een andere tandenborstel in ONS bakje zag staan, kneep mijn hart samen. Wat was ik blij geweest toen ook mijn tandenborstel zijn maatje gevonden had. Nu stond er voor mijn gevoel ineens een indringer bij. Jarenlang heb ik verlangd naar het samenzijn met mijn zielsmaatje en nu hij eindelijk in mijn leven is  moet ik hem delen. ‘DELEN, ik wil hem helemaal niet DELEN,’ schreeuwt een stemmetje in mij. ‘Dit is ons huis, ons plekje. Ik wil geen indringers. Ik wil hem helemaal voor mijzelf!!!’