Spiritueel Magazine Online - De Nada Kronieken, deel 24 - Chu'tiva

Arizona
Terwijl de stewardess met de op haar gelaat bevroren eeuwige glimlach de resten van de junkfood maaltijd ophaalde, dook het Amerikaanse toestel zeker 50 meter omlaag in een luchtzak en kreeg ik uitzicht op een bepaalde formatie in de geologie van de Noordelijke woestijn van Arizona. Terwijl de captain zich excuseerde en meldde dat we aan de landingsprocedure voor Phoenix Airport waren begonnen, drong het in een flits tot me door dat ik zojuist het speciale oriëntatiepunt van First Mesa in het Hopi Indian Reservation had waargenomen waarop het eeuwenoude Hopi dorp genaamd ‘Walpi’ zich bevindt. Zeker 50 jaar daarvoor had ik daarover in een jongensboek gelezen. Een jonge Hopi indiaan was vanuit eerdergenoemd pueblodorp omhooggeklommen naar het hoogste punt in de omgeving, waar hij mediterend contact maakte met Great Spirit, het opperwezen.

Veel later, lang nadat deze jongensdroom schijnbaar uit mijn systeem was verdwenen, las ik opnieuw over het Hopi-volk en de speciale plaats die deze stam inneemt in het conglomeraat van volkeren die samen ‘Native Americans’ of ‘Oorspronkelijke Amerikanen’ worden genoemd. Geleidelijk ontstond een diep verlangen met deze mensen, niet als toerist maar op een dieper niveau, in contact te komen. De Hopi hebben een boodschap voor de wereld en ik zou graag willen dat Running Fox daarvoor een medium zou kunnen zijn, maar hoe moest ik het daarvoor benodigde contact tot stand brengen?

Ik wist dat de Hopi nogal afstandelijk zijn en – begrijpelijk - pottenkijkers liever op een afstand houden. Jij en ik zouden ook niet graag in een kooi zitten om door de apen begluurd te worden. Een lezeres van mij in Amerika, raadde mij desgevraagd aan om in Sedona, Arizona haar soulmate, een zekere Bob te raadplegen, de uitbater van Raven’s Nest, een Native American giftshop in die plaats.

De dag na aankomst in Phoenix arriveerden we, nadat we eerder bij een pleisterplaats een Hopi schoolklas op doorreis waren tegengekomen en wij voor het eerst de vollemaansgezichten van dit bijzondere volk van nabij hadden kunnen aanschouwen, in Sedona. Helaas bleek Raven’s Nest gesloten te zijn. Samen met Terry, die we een jaar eerder in Delphi, Griekenland hadden ontmoet, reden we naar een Art Gallery waar ze zilveren Hopi spullen verkopen. Terry had daar geruime tijd gewerkt en dus kende hij de verkoopdame heel goed. Het was allemaal heel mooi, wel duur, maar toch kochten we o.a. een zilveren ‘Running Fox’ die thuis een goed plaatsje heeft gekregen bij de computer waar het Running Fox gebeuren zich afspeelt.

Vervolgens bezochten we nog meer art- en giftshops waarbij we o.a. een Aura-reading ondergingen door Zeffi Kefala, van Ancient Healing, oorspronkelijk uit Griekenland. Een dag later bleek Raven’s Nest wel open te zijn. Eigenaar Bob, met paardenstaart, bleek een prettig mens te zijn, maar op mijn vraag over de Hopi kon hij mij helaas niet verder helpen. Wel raadde hij ons, met een twinkeling in de ogen, nog even te wachten. We scharrelden nog wat rond en even later kwam een Native binnen die, na een prettig praatje, wel antwoord op mijn vraag wist. Wij zouden er goed aan doen om naar het Hopi Museum in Second Mesa, in het Hopi Reservaat, te gaan. De directrice daar zou ons ongetwijfeld verder kunnen helpen. Om te zeggen dat ik buitengewoon benieuwd was, is een understatement.

Colorado
Twee weken later, nadat we een groot aantal prachtige natuurparken in Utah, Wyoming en Montana hadden bezocht, waaronder het overweldigende Yellowstone National Park, arriveerden we in Colorado waar we hadden afgesproken met onze goede vriendin Myriah Krista Walker, op Running Fox bekend door haar prachtige meditaties en verhalen.

We ontmoetten Myriah in haar nieuwe thuis in de buurt van Glenwood Springs, waar ze een kleine houten woning bewoont in een buurtschap met de wonderlijke naam: ‘No Name’! We reden met haar naar Burns waar ze ons de cabin liet zien waar ze zes jaar had gewoond en liet ons de verschillende plaatsen zien waar haar verhalen en meditaties zich afspelen. Terwijl we in haar ‘tuin’ zaten te picknicken kwamen een visarend, een vulture (buizerd) en een blauwe reiger voorbij om hallo te zeggen. De adelaar en de reiger vlogen enige tijd rondjes om elkaar heen; een gedrag dat Myriah nog nooit eerder had waargenomen. Myriah’s voormalige woning is prachtig gesitueerd tegenover de dalwand waar ooit de bighorn schapen voorbijkwamen om op de steile helling te grazen. Het is ook de plek van de beer die op gezette tijden langskwam om Myriah te begroeten.

Daarna reden we een grote route door de Flattops Wilderness Area en langs de z.g. Deep Creek. Heel indrukwekkend allemaal. ‘Myriah Country is truly awesome!’Bij een grote boerderij stonden een groot aantal paarden in de wei die ons bij het hek kwamen begroeten. Het zijn heel bijzondere paarden; licht met donkere manen, zoals die worden beschreven in de boeken van Jean Auel.

Ten afscheid gaf Myriah ons als cadeautje voor de Hopi de opbrengsten mee van haar Nederlandse boek:In gesprek met de vier seizoenen. Een donatie aan dit volk zou altijd welkom zijn, luidde haar welgemeend advies.

Hopi Indian Reservation
Enkele dagen later is het tijd voor de Hopi. Er staat een groot bord langs de weg waarop vermeld staat dat we het Hopi reservaat betreden, dat er niet gefotografeerd mag worden, niet van de gebaande wegen af dienen te gaan en dat reizigers verzocht worden de bewoners niet lastig te vallen. Onderweg nuttigen wij in een restaurant langs de weg een halve kip met brood en na geruime tijd arriveren we uiteindelijk bij het Hopimuseum, op Second Mesa, zoals ons dat is aangeraden. Ik geef Myriah’s donatie aan de dame van het museum, waarna ik mijn verhaaltje afsteek over contact met de Hopi en het uitdragen van de Hopi boodschap.Inderdaad blijkt Anna van het museum op Second Mesa precies te weten waar het over gaat. Zij geeft ons een kopie van werk van Thomas Banyacya Sr. uit Kykotsmovi en geeft ons inlichtingen over hoe daar te komen. So far so good en we gaan op weg naar die plaats, op Third Mesa, waar we zoals aangeraden, in de ‘store’ (winkel van sinkel) nadere inlichtingen inwinnen.

Raak en in de roos!
Thomas Jr. en zijn vrouw Theresa heten ons hartelijk welkom in hun, in verre staat van ontbinding verkerende, stulp en gedurende meer dan 1½ uur praten we over allerhande zaken inclusief datgene waarvoor we gekomen zijn. Er worden kaartjes uitgewisseld en Thomas laat zijn kunstwerken zien, terwijl Theresa haar prachtige wolkenschilderij toont. Tot op de dag van vandaag hebben zij en ik zo nu en dan via E-mail contact met elkaar.
Kortom, dit was een hele goede dag, en onze grote dank gaat uit naar de anonieme Hopi in Sedona, naar Myriah en naar alle anderen die zich hebben ingezet om dit contact mogelijk te maken.

Wanneer ik dit opschrijf vermeldt de wekker: 11.11h, zodat ik weet dat het bedankje is aangekomen en geaccepteerd! Als toetje krijgen we bovendien nog een prachtige zonsondergang voorgeschoteld… We logeren die nacht in het enige motel dat Hopi Country rijk is, naast het museum en door een kletspraatje ‘over de heg’ komen we er een dag later achter dat er vandaag in First Mesa een traditionele dans wordt gehouden. Het is onzeker of er ook blanken welkom zijn, maar het is alles waard om het voorzichtig te proberen. Wat wij aanvankelijk niet durfden, gebeurt nu wel. We slaan van de hoofdweg af en rijden omhoog naar First Mesa.

In het dorp Hano aangekomen zien we behalve veel geparkeerde auto’s niets bijzonders. Dan rijden we maar door naar het volgende dorp, Walpi, waar blijkt dat we zonder gids beslist niet welkom zijn. Helaas vermeldt het bord boven het gidsenverblijf dat er vandaag geen rondleidingen zullen zijn. Mijn vrouw kennende is het niet verwonderlijk dat zij een daar wonende oudere dame aanklampt om te vragen of het niet toch mogelijk zou zijn ter plaatse een korte blik te werpen. Zij vindt het best. Dus lopen wij op het gemak het oude Walpi in dat gedeeltelijk is gerestaureerd en, behalve door enkele oudere mensen, nog maar nauwelijks wordt bewoond.

Even later zien we beneden ons in de laagvlakte een politieauto komen aanscheuren en de Hopi officer komt ons weldra vertellen wat we al weten, maar we zetten ons meest onschuldige gezicht op (het mocht van die mevrouw) en het eind van het liedje is dat de man, die ter plaatse blijkt te zijn geboren, ons vol trots langs al het moois rondleidt en ons alle ins en outs uitlegt van deze bijzondere plaats. Ik probeer in te voelen of me iets bekends voorkomt, doch dat lukt maar ten dele.

Slangendans
Aan het eind van de rondleiding horen we trommels. De aangekondigde dans! Op onze vraag of het mogelijk zou zijn deze dans te Hano te bezoeken krijgen we als antwoord dat zulks, als we niet fotograferen en ons een beetje op de achtergrond houden, zeker het geval is. Nadat we onze auto op een onmogelijke plek hebben geparkeerd, lopen we op het geluid van een enkele trom af en inderdaad, op het kleine dorpsplein vindt een z.g. 'Chu'tiva', of 'slangendans' plaats, één van de belangrijke ceremoniën in het spirituele jaar van het Hopi-volk. Het is heel bijzonder en een voorrecht om dit mee te mogen maken.

Begeleid door de eenzame monotone trom voeren de levend geworden kachina’s hun traditionele pavane, hun langzame dans, uit die al om middernacht is begonnen en tot zonsondergang zal voortduren. De circa 30 mannen bevinden zich in een soort trance en het geratel van de als sieraden meegevoerde schelpen, die de ratelslangen moeten voorstellen, zorgen er op het ritme van hun voetbewegingen voor, dat ook de toeschouwers als het ware worden meegevoerd naar onpeilbare verten.

Ook wij worden meegesleept door het ritme. Een diepe eenheid maakt zich van ons meester en ook nu nog, jaren later, lopen ons de rillingen over de rug bij een terugblik op deze buitengewoon bijzondere gebeurtenis.