Groeten van Thuis

Doorbraak tussen dimensies
De tijd gaat snel, heel snel, want jullie beginnen overal om je heen nieuwe dingen waar te nemen. Jullie beginnen op een andere manier waar te nemen vanwege jullie verhoogde zienswijze. Wij willen vandaag met jullie delen hoe deze zienswijze werkt en wat jullie zullen ervaren met je energetische en fysieke lichamen wanneer de Aarde verandert. Laten we het eerst hebben over het universum als geheel, want er gebeurt op dit moment iets heel interessants. Velen van jullie en jullie wetenschappers geloven dat de Aarde ontstond uit de Big Bang (Oerknal). De reden waarom het de Big Bang wordt genoemd is dat er een centraal punt was van waaruit alles in alle richtingen expandeerde. Dit is voor jullie wetenschappers heel gemakkelijk te meten en te zien wat. Wij zeggen jullie dat het geen Big Bang was, maar dat het in plaats daarvan een doorbraak tussen twee verschillende dimensies was die iets heel magisch creëerde. In de geschiedenis van het universum gebeurde dit verschillende malen, maar in jullie dimensie hebben jullie slechts één van deze gebeurtenissen bespeurd.

Lichamelijke veranderingen en groeiprocessen blijven gestaag doorgaan ...
Kerstcadeautjes ..
Grote veranderingen verwacht in 2011 ...

We raakten dit reeds lichtjes in ons laatste bericht van November aan en het gevoel is alleen maar steeds sterker aanwezig terwijl  we de laatste maand van 2010 verwelkomen. Mijn hemel het is alweer december. Waar ging 2010 naartoe en hoe hebben we dit jaar eigenlijk ervaren? Terwijl dit jaar voorbij ging als een bliksemflits, vragen we ons af hoe 2011 zal worden en hoe dat zal voelen! Stel je jezelf ook deze vragen?

Hoe zal ons lichaam voelen als we blijven groeien in de nieuwe energieën? Ik weet niet hoe jullie allemaal dit ervaren maar mijn god, het geeft mij het gevoel alsof ik door een stoomwals overreden wordt, keer op keer! Hahahaha ... Degenen van jullie die onze video's bekijken hebben opgemerkt dat ik nogal een buikje heb (lachen) Misschien zou het juist goed zijn voor mij

Enkele weken geleden sprak ik met een familielid over een aanstaande bruiloft. We hadden het over een cadeau voor de bruid en bruidegom. Na de conversatie realiseerde ik mij pas dat we het voornamelijk hadden gehad over het aantal dollars dat we wilden uitgeven aan kado’s.

Er is niks mis met het denken over geld en cijfers – tenslotte maken zij onmiskenbaar deel uit van onze fysieke wereld. Het is niet makkelijk om het te vermijden, wat we ook niet zouden willen.

Maar ik bedacht me hoeveel mensen, inclusief ikzelf soms geobsedeerd zijn door cijfers. De hele wereld lijkt daarop gefixeerd te zijn.

Op persoonlijk niveau spenderen we vaak veel energie aan het tellen van de Euro’s op onze bankrekeningen (waar waarschijnlijk niet genoeg op staat), de kilo’s op onze weegschalen in de badkamer (waar waarschijnlijk teveel op staat), de uren in onze dag (nooit genoeg, of wel?), de jaren dat we leven (we vinden het waarschijnlijk niet leuk hoeveel dat er al zijn). Hoeveel vrienden we hebben (te weinig, te veel?), hoeveel vierkante meter grond we bezitten, hoeveel auto’s er in onze garages staan en zo verder. De litanie kon zo eeuwig voortduren.

Adem diep in en laat het door je heen stromen zoals de gouden vloeistof door een hoge esdoorn stroomt. Jouw adem vloeit omhoog als een fontein en dan weer omlaag naar de kern van Jouw we-Zen, daarbij altijd het gouden Licht met zich meedragend.

Voel in je Denkgeest, de drukte of de stilte daarin. Voel de temperatuur en de status van alles wat zich daar afspeelt. Visualiseer je handen die je geest vasthouden, en leg hem liefdevol stil. Zet je gedachten opzij, de dringende daarbij in een doos zettend en ze verzekerend dat je ze later opnieuw zult overwegen. Adem Licht in je handen en Denkgeest.

Adem in de gedachten van Je Hoogste Zelf en laat de rimpelingen van Jouw Geest Kalmeren.

Verbeeld je een Bron van Licht boven je, die Gouden Licht in Jouw At-mos-sfeer filtert. Dit is Je Hoogste Zelf, JOUW energie Bron. Adem in zoveel Licht als plezierig voor je is.

Ergens, aan de rand van een bos, gemaakt van eikenbomen en van eeuwigheid, stond een grote grijze steen. Roerloos in alle seizoenen, onaangedaan door alles wat er om hem heen gebeurde. Niemand wist hoe hij daar gekomen was of wanneer; hoe lang geleden. Ook de steen was het vergeten. Het was alsof hij er altijd was geweest.

Vogels rustten op zijn stille schouders, vlinders dartelden om zijn stenen hoofd en aan zijn voeten bewoog de aarde, als vlugge salamanders een plekje zochten in de zon. En in de verte glansden zwaar de velden, zwanger van graan en van vruchtbaarheid.

Soms, heel soms kwam er een mens voorbij, en vertelde zijn verhalen aan de steen. Over alle dingen die gebeurden, over liefde en verdriet, over leven en dood. Of de mens vertelde van zijn dromen en hoe graag hij ze waar wilde maken, en hij vroeg aan de steen hoe hij dat moest doen.

De steen luisterde, verroerde zich niet en luisterde. En ook al werd de mens heel stil, even roerloos als de steen, even onaangedaan, hij kreeg geen antwoord van de steen. Want de steen zei niets, bleef roerloos en zwijgzaam, omdat hij het antwoord niet wist. Hij had geen recht van spreken.

Iedere week reis ik met de trein van Leiden naar Alkmaar om op mijn kleinkinderen te passen. Meestal gebeurt er niet veel bijzonders maar op deze gedenkwaardige ochtend is dat wel het geval.

Ik kijk uit het raam. Boven de bollenvelden, wit door de gevallen sneeuw, is de lucht helderblauw. Er is slechts een enkele wolk, die met de trein mee lijkt te zweven. Tot mijn verbazing neemt de wolk de gestalte aan van een vrouw met lange golvende haren. Ze glimlacht en gaat tegenover me zitten op de lege bank in de niet erg volle trein.

De vrouw glimlacht weer, reikt me de hand en zegt: “Aangenaam, mijn naam is Nada. Het is plezierig om op deze wijze mijn kroniekschrijver te kunnen ontmoeten.”

Haar aanwezigheid is bijna tastbaar. Het wonderlijke is dat ik hierover helemaal niet verrast ben. De cadans van de trein die zijn lied samen met de rails zingt en het vertrouwelijke dat Nada uitstraalt, lijken zich te verbinden en de warmte, aandacht en het bijzondere van deze onverwachte situatie laten geen ruimte over voor twijfel.

door Tonny den Hartog

Drijf op de wind mijn kind, toe wees niet bang en laat alles los.

Drijf op de wind mijn kind, dat je je bestemming vind...

Drijf op de wind mijn kind, ik ben het die jou brengt waar je wilt zijn.

Drijf op de wind mijn kind, laat je dragen door mijn Liefde...

Die je daar brengt waar je wilt zijn, toe wees niet bang mijn kind..

                        Ik breng je thuis....